Naar de Beurs

Na een wandelingetje door de buurt op het heetst van de dag (dombo ;-)) zie ik ergens in de vrijdagmiddag de kans om in de hangmat tot rust te komen. Door de weinige slaap, voel ik me nog steeds als een slaapwandelaar. Net als ik weg begin te vallen, wordt er getoeterd beneden. Dat klinkt niet als Vidjay, en Katja is op de fiets, dus… Na een aantal keer toeteren, toch maar eens kijken. Het blijkt de tuinman. Hij komt het gras maaien.
Het is gedaan met de rust, wat een kabaal! Dus ik neem met mijn compactcamera maar en maak een leuk fotootje vanaf boven op het balkon. De beste man draagt nniets voor zijn gezicht, zelfs geen bril, en al snel zit zijn gezicht helemaal onder de omhoog spattende stukjes gras. Gevaarlijk, zelfs andere mensen gebaren naar hem met tikken op de kop, van je bent gek! Maar met het samenknijpen van de oogjes, lijkt allemaal goed te gaan. Katja is op tijd terug om de man te betalen. Daarna kunnen de honden ook weer los. Donna was al los, want zij zit altijd op het balkon. Chutney en Zoey zitten aan de ketting. Ik durfde Chutney niet los te laten, want zij is totaal nog niet gewend aan mij en is zelfs heel erg sneeky, want ze valt me aan van achteren. Zoey had wel gekund, maar de vraag is of ik haar weer aange-ketting-d zou krijgen wanneer ik zelf even het huis zou verlaten. Nu Katja terug is kunnen ze weer van het totale eigen grondgebied genieten.
Samen met Katja zoeken we de schildpad op. Er leeft sinds een tijdje een schildpad bij hun in de tuin. Katja voert hem af en toe en verder leeft ie van het groen in de tuin. Dat wil ik wel eens zien, dus Katja haalt boven een banaan en langzaam kruipt mister schildpad uit zijn schulp en hapt er gretig op los. Heel apart om te zien. Verder ben ik uiteraard erg blij dat in de tuin tegenwoordig ook een bananenboom staat, die pas goed heeft geoogst. Dus twee bananen per dag zit er nu wel in. Helaas worden ze snel rijp, dus kan ze niet heel lang bewaren. Ook kunnen we er een heerlijke shake van maken met de blender en nog wat vruchtensap erbij.
Na 17-en komt Vidjay thuis, wat later dan gepland, maar de apotheek was pas vanaf 17 open. Helaas is hij wel vergeten geld te pinnen (mijn zakgeld heb ik naar zijn rekening gestort omdat het makkelijker en goedkoper is), dus ik zal het tot maandag zonder eigen geld moeten doen. Wordt lekker leven als een arme Surinamer ;-)
Na het eten gaan we naar de Beurs. Eerst halen we Medina op, een collega van Vidjay’s werk bij de PAS. De Beurs laat zich het beste omschrijven als een huishoudbeurs, maar dan met de sfeer van de Parade. Heel veel Surinamers komen erop af, in heel Suri wonen er zo’n 500.000 mensen. Het lijkt alsof hiervan zeker 1/5 deel bij de Beurs aanwezig is. Ook een lange rij buiten voor de tickets van 5 SRD, maar die rij gaat lekker snel. Is weer eens wat anders dan bagagecontrole op Schiphol ;-). Behalve Madina kopen we niet echt wat, maar alleen al de sfeer proeven is hartstikke leuk. We lopen langs de Podosiri kraam, een vrucht (bessen), die nu eindelijk zijn intrede lijkt te doen in Suriname. Vidjay had het er vorig jaar al over (zie mijn oude blog). Het drankje wat ervan gemaakt wordt is te proeven in de stand. Het schijnt voor alles goed te zijn, bevat veel vitamines en ijzers/mineralen enzo. Het drankje blijkt populair. De flesjes vinden gretig aftrek en op gegeven moment zijn ze zelfs op, zodat er ook niet meer geproefd kan worden. Ik heb het gelukkig nog kunnen proeven, sterke smaak, maar wel lekker op een aparte manier. Dan is daar eindelijk een optreden, daar zat ik stiekum al naar uit te kijken. Ik had helaas alleen mijn compactcameraatje meegenomen, maar als concertfotograaf begint het gelijk te kriebelen in me. De sfeer is goed, iedereen zingt mee en de artiest in kwestie blijkt Damaru te zijn. Een jonge gozer met een aardig stemgeluid, zingt in het Sranan het hier bekende nummer: “Hey baby” met in het refrein steeds terugkerend: “Yu na mi engel” (Je bent mijn engel). De sfeer zit er goed in en er worden regelmatig t-shirts in het publiek gegooid. Men is door het dolle heen en iedereen wil een t-shirt. Grappig, want de shirts zijn van Telesur, hét telecom bedrijf van Suriname. Het andere oranje t-shirt maakt reclame voor sr.net. Hier vind men het blijkbaar niet erg om reclame te maken en allemaal in hetzelfde shirt te lopen ;-). Even verderop haalt Vidjay the best of cd van Damaru, ik haal daar drie DVD’s voor 20 SRD: de nieuwe James Bond, en twee cabaretshows: Jorgen Rayman en Najib Amhali. Ik heb werkelijk geen idee of ik ze thuis kan afspelen, maar dat gaan we testen met de pc van Vidjay en anders laat ik ze gewoon hier achter. Ben ook benieuwd wat de kwaliteit is, want nergens kan je hier originelen aanschaffen. Alles is gekopieerd. Ook op TV worden deze gekopieerde films uitgezonden. Zelfs de illegaal in de bios opgenomen films met hoofden in beeld enzo worden hier gewoon op TV vertoond.
We gaan nog even naar de slagerij om bloedworsten te kopen. Een vies idee, maar Vidjay en Katja verzekeren me dat het niet van die bloedworst plakken zijn. Ik probeer in principe alles, het is niet vies, maar ik zal er ook niet dol op worden. Het is vooral erg gepeperd. Daarna gaan we op huis aan. Thuis chill ik met Vidjay op het balkon, tot een uurtje of 1, dan is het echt tijd voor bed. Vidjay heeft de andere dag cursus, komt niet zo goed uit, maar is wel belangrijk. Denk dat ik vannacht wel lekker zal slapen, want ben nu echt op! Het is in de nacht gelukkig nu minder plakkerig dan vorig jaar, wat dat betreft is dit juist wel een fijne periode om hier te vertoeven.