Ik ben er

Donderdag 30 november 2006, het is zover, ik ga Vidjay en Katja weer opzoeken in het zonnige Suriname. Ik heb wel begrepen dat de korte regentijd is begonnen, dus een poncho mee is niet onverstandig. Mijn gedachten gaan uiteraard niet uit naar het beschermen van mezelf, maar naar mijn cameraspulletjes. Deze keer ook een iets vollere rugzak, want voor Vidjay en Katja neem ik de Canon Powershot A630 mee. Dan hebben zij eindelijk ook weer eens een camera om de mooie Surinaamse momenten niet te hoeven missen. Omdat ik al online ingecheckt ben, hoef ik niet heel erg vroeg naar Schiphol, maar ik ga natuurlijk geen risico lopen, dus besluit om een half uur voor boarding aanwezig te zijn. 10:15 en ik sjouw me spullekes lekker naar boven, bij de bagage dropoff, drop ik mijn bagage en krijg ik zo’n doorzichtig plastic zakje van 1 liter, waar ik alles uit mijn handbagage in moet doen wat enigzins vloeibaar is. Denk aan tandpasta en deo enzo. Bij de taxfree shop zie ik eindelijk de compactcamera liggen die ik hebben wil. De Pentax Optio A20, maar de prijs lijkt mij niet echt taxfree. “Voor 339 euro is ie van u”. Ik zeg tegen de beste man: “voor 300 euro bestel ik hem wel via Internet en dat is inclusief tax” Jammer, dat ik hem niet mee kan nemen naar Suri, maar zo halsoverkop kopen voor een niet al te goed prijsje op Schiphol staat me ook niet echt aan. Bij de boarding (10:45 uur) loopt alles uit, ik besluit te wachten tot de rij zich een beetje oplost. Nou, dat gebeurde dus niet. Pas op het moment dat het vliegtuig zou moeten gaan vertrekken (12:15 uur) heeft het eindelijk zin om achteraan aan te sluiten. Wanneer iedereen in het vliegtuig zit, blijft de Gate gekoppeld. Blijkbaar hebben de oelewappers al de weggegooide vloeibare items in de afvalcontainer gedaan, maar de container zelf niet netjes opgeruimd. Nee, zelfs weggezet in de Gate! Dat is dus voorbij de controle, waar die spullen helemaal niet langs mogen. Dus de Koninklijke M wordt gebeld en opgetrommeld om de twee liter aan vloeistof maar eens te komen controleren. Blijkt loos alarm, goh hadden we niet verwacht. Maar we kunnen vertrekken. Uur later dan gepland, maar de piloten hebben er zin in. De vlucht duurt negen en een half uur, oops d8 dat het 8 uur was. Mijn medepassagiers: “dan had zeker wind mee vorige keer” Haha, ja dat zal dan wel! Aardige vrouw naast mij, die net terug gaat naar Suriname. Voor werk, dit keer in Italie, moet ze regelmatig naar het buitenland. Ze was alleen nogal ziekig, dus het hoesten was dan ook waarschijnlijk vooral vervelend voor haar ;-). De andere man uit mijn 3-zits rijtje, ging voor het eerst sinds 10 jaar weer naar Suriname. Zijn ouders opzoeken. De hele reis heeft hij een boekje gelezen over een of andere voetballer, geen idee wie, want ik ben dan ook niet zo thuis in die namen. Ik herkende hem trouwens wel van gezicht, dus dat valt dan weer mee. De vlucht duurt mij te lang, ik zit her verst weg van de tv-tjes en kan daardoor de helft niet zien en de grootte is ongeveer zo klein als een Ipod schermpje. Ik probeer het, maar laat het maar voor wat het is, mijn ogen prikken ontzettend. Daar hou ik de hele reis last van, zo erg dat ik eigenlijk om de 5 minuten mijn ogen dicht moet doen. Geen TV, geen boek lezen, alle plannen om de tijd door te komen mislukken. Maar het eten op de vlucht was lekker!! Na een ommetje richting wc, besluit ik even de trap op te lopen om te zien wat daar voor stoelen staan. Het blijkt de business class. Damn, 20 stoelen, maar 4 bezet en wat een ruimte. Een eigen tv schermpje aan de leuning, of course. Maar vooral de space, dat doet het hem. Hier zou ik het wel volhouden! Dan komt de beste vrouw van de afdeling vragen of ik een business class ticket heb: “nee natuurlijk niet ”. “Waarom bent u hier dan?”. “Nou, ik wilde gewoon even kijken hoe het hier was”. “Kunt u dat dan niet eerst even vragen?” Tja hoe lul ik me hier nou weer uit, maar voor ik het weet heb ik een leuk klein gesprekje en zeggen we elkaar beiden met een glimlach gedag. Ik kom weer beneden en meteen verlang ik weer naar boven, haha. Wie weet voor een volgende keer, wel eerst even sparen.
Dan eindelijk om 18:45 lokale Surinaamse tijd komen we aan. Mijn horloge had ik aan het begin van de reis al 4 uur achteruit gezet, dus daar hoefde ik niet echt aan te wennen. Ik loop snel het vliegtuig uit, en sta als een van de eerste in de rij voor de non-residents check. Lever daar het informatiepapiertje in en laat een stempel zetten in mijn paspoort. De rij achter me vult zich en ik weet van de vorige keer hoe lang dat kan duren, dat scheelt weer. Op de bagageband liggen vooral koffers. Een meisje duikt onder het luik door en vraagt de gozer of ie niet effe haar bruine tas met in het klein Dior erop kan zoeken. Zo gaat dat hier, veel mensen kennen elkaar. Zo klein als het vliegveld is en misschien in eerste instantie heel officieel lijkt, zo makkelijk en losjes is het als je effe goed oplet. Zo ook een jongen met een hoofddeksel op bij de paspoortcontrole, balie 1. Kunt u even uw muts afdoen. De jongeman doet het en zijn dreads vallen er prompt onderuit. Ja hoor, hij is dezelfde van het paspoort. Met moeite krijgt hij de dreads weer terug. Hij keert zich om, en bij balie twee wordt hij geroepen. Het blijkt een bekende te zijn, handen gaan op elkaar en ze groeten zoals je zou doen als je elkaar op straat tegenkomt. Mooi om te zien het verschil tussen balie 1 en balie 2, haha.
Buiten staan de taximensen je te roepen, ik loop gewoon lekker door. En al snel zie ik een hand omhoog gaan. Vidjay en ja, ook Katja. Eindelijk. Erg tof om elkaar weer te zien, al lijkt het niet heel lang geleden, toch is er alweer bijna twee jaar over heen gegaan. (het moment dat ik dit zit te typen, nu 12 uur, valt de eerste regenbui. Ik typ dus nog maar effe door ;-))
Ben blij dat ik begin 2005 ben aangekomen toen het nog licht was. Nu zag je niks vanuit het vliegtuig en ook de 1,5 uur vanuit de auto richting Vidjay’s en Katja’s huis lijkt niet echt heel anders dan wanneer je ergens in Nederland rijdt. Al het broccoli groen is nu gewoon donker. In de auto hebben we het even over de honden. Wasabi de middelste van de drie, is eind vorig jaar weggelopen tijdens het vuurwerk. Helaas nooit meer teruggevonden. Inmiddels is er een nieuwe bij, de kleine … (effe de exacte naam kwijt) van 7 maanden. Zoey die nu inmiddels twee en een half is was vorig jaar nogal lastig te benaderen. Maar aan het einde van de drie weken waren we beste maatjes en was het zelfs nog een beetje emotioneel. Donna die vorig jaar nog erg klein was,is inmiddels dik gegroeid en daagt Zoey regelmatig uit, maar verliest nog iedere keer. Wanneer we aankomen is de jongste voor mij nog onbekend aardig aan het blaffen. Dit wordt de nieuwe Zoey, lastig. Het zijn eigenlijk ook waakhonden, maar ze vallen er een beetje tussenin, omdat ze toch ook weer deels als huisdieren worden benaderd. Zoey is wat angstig, maar trekt al snel bij. Ze lijkt me te herkennen, en accepteert me na enkele minuten alweer. Ik had het niet verwacht, maar ben er wel blij om. Donna komt op me af en bespringt me, ook geen probleem dus, alleen om nou echt overal gelikt te worden gaat me een beetje ver. Inmiddels zit mijn t-shirt en broek alweer onder de aarde, dus ik vind het wel weer welletjes, haha. Om 22:30 uur gaan we slapen, voor mij eigenlijk 2:30 uur. Dit keer in een echt bed en mijn klamboe hangt daardoor ook stukken beter. Moet wel weer wennen aan het geluid van de nachtbeestjes en het vele autolawaai, evenals de tl-verlichting buiten. Vidjay en Katja moeten morgen allebei werken, dus ik kan het rustig aan doen. Voor zo’n eerste dagje niet zo erg, maar toch al snel wel een beetje alleen. Vanochtend om 6 uur was ik ook al weer op, en kon Vidjay nog even gedag zeggen. Toen nog even 1,5 uur in bed gelegen en daarna de koude douche gepakt. Ik ga zo meteen maar eens de reisgids pakken om te kijken wat ik allemaal solo kan gaan ondernemen. Lekker buiten op het balkon in de hangmat. I’ll keep you posted!